MY STORY

rooOngeveer 4 maanden geleden liet ik veel mensen een beetje schrikken. Mijn familie zou uitgebreid worden en dat had niemand verwacht, inclusief ik. Ik heb vele reacties gehad, minder leuke reacties maar gelukkig ook veel leuke reacties. De meest voorkomende was ‘’oh, wat ben je er vroeg bij’’. Na een tijdje heb je het wel gehad. Ik snap de reacties, maar ik denk niet dat iedereen begrijpt hoe het over kan komen. Sommige vonden het nodig om hun ongezouten mening te geven terwijl ik niet om hun mening vroeg. Het is mijn keuze, een keuze waar ik 100% achter sta. Een keuze die mij heel blij maakt. En als ik het kleine ventje voel bewegen begin ik te stralen. Ik ben gelukkig, en je mag met me meevaren, of je springt de boot uit. Ik snap dat er veel vragen zijn, iedereen is nieuwsgierig. En dat neem ik ze niet kwalijk. Dus bij dezen, mijn verhaal.

19 jaar en zwanger, dat is jong en veel verantwoordelijkheid. Als ik mensen nu vertel dat ik zeer binnenkort op mijzelf ga wonen krijg ik de reactie dat ik nu alles zelf moet doen. Ja, dat klopt. Maar ik doe al heel veel zelf thuis. Ik kook regelmatig, ik was mijn eigen kleding en etc. Dus ik weet hoe het werkt. Daarom voorzie ik ook geen problemen als ik op mijzelf ga wonen. Ik leerde al vroeg om zelfstandig te zijn. Ik wilde dat zelf ook heel graag. Ik vind het leuk om te koken, nieuwe recepten te proberen. Ik wil al tijden heel graag op mijzelf wonen, maar het had nooit haast. Ik had het naar mijn zin thuis, waarom elke maand een paar honderd euro neer leggen als je het thuis naar je zin hebt?belly

Nu met de kleine opkomst heeft het wel haast. Ik wilde de kleine een thuis geven, een eigen thuis. En ik ben heel blij dat dat kan. Ik ga niet samen wonen, maar dat betekent niet dat de vader uit het beeld is. In tegendeel zelfs. De vader zal gewoon een grote rol hebben. Dat vind ik belangrijk, en hij zelf ook.

Dat ik moeder wilde worden was al bekend. Ik heb het altijd gezegd. Ik wil jong moeder worden. Mijn zus en ik waren er al over uit dat ik waarschijnlijk eerder moeder zou worden dan zij, ondanks dat ik jonger ben. Mijn zus wilt ook moeder worden, maar bij mij was de wens sterker, de prioriteit hoger. Ik twijfel niet aan mij zelf dat ik de zorg niet aan kan, niemand in mijn omgeving twijfelt daar aan. Ik weet dat het zwaar word, hoe kan ik het niet weten. Iedereen blijft het me vertellen. Al voordat iedereen (ja, iedereen) dat vertelde was ik mij er al bewust van. Maar de afgelopen 2 jaar (dus voordat ik zwanger was) was ik mij al aan het bedenken hoe ik moeder wilde zijn. Wat ik zou doen, en wat ik mijn kinderen mee wilde geven. Nu ik zwanger ben, zijn die gedachten vergroot.echo

De mensen die mij kennen weten dat ik niet het ultieme uitgaanstype ben. 1 x in de twee maanden was voor mij genoeg. 1x in de drie maanden zelfs. Dus ga ik het missen? Misschien. Maar ik kan nog steeds 1 x in de twee of drie maanden uit. Dus ga ik het echt missen? Nee. Voor mij voelt het niet alsof ik dingen opgeef, of mijn leven eindigt. Ik had dit liever in deze situatie 4 of 5 jaar later willen zitten, maar ik zit er nu in en ik ben er blij mee. Ik ben heel positief, kan niet wachten tot die kleine er is. Vroeg? Ja. Over 3 maanden geniet ik van mijn kleine vent, in mijn huis met een volwaardig diploma op zak. Dus wat is er mis? Ik heb een huis, de vader is in beeld, ik kan een goede baan krijgen en ik ben dolgelukkig met het feit dat ik moeder word. Moeilijk? Het wordt zwaar en ik zal moeten wennen. Maar ik heb het er niet moeilijk mee. Ik zie mijzelf niet als een tiener moeder, maar als een jonge moeder. Net zoals de andere vrouwen in mijn familie.

Ik ben er klaar voor en kan niet wachten tot mijn kleine prins er eindelijk is. De baby uitzet is compleet, er zijn nog wat dingetjes die ik wil halen maar die zijn niet van groot belang. Ook de inboedel van mijn huisje is compleet. En de aankomende twee/drie weken zal ik druk zijn met het verhuizen en het inrichten van mijn paleisje. Ik ben gelukkig en zou het op dit moment niet anders willen. Ik ben nu bijna 29 weken zwanger, ik heb nog school, werk en stage ruim 50 uur per week. Maar dat word na deze week minder (op aanraden van de dokter). Ik stop met werken en ik krijg ook minder les omdat er veel vakken al zijn afgesloten. Ik heb nog 6 examens te gaan, en dat heb ik het gouden papiertje. 12 juni stopt mijn stage en heb ik ‘’verlof’’. 12 juli ben ik uitgerekend.belly 2

Please feel free to ask any questions! (anonymous if you want 😉 )
XOXO♥

Advertenties

Een gedachte over “MY STORY

  1. Laat ze maar praten. Ik was ook jong moeder (22) en het is prima gegaan. Je staat er heel positief in en ik weet zeker dat het helemaal goedkomt. Geniet van je kleine man, voor je het weet is ie groot 😉

Vertel wat jij ervan vind..

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s