De bevalling

image

Ik wist dat het in principe elk moment kon gebeuren, maar toch bleef het een verassing. Woensdag 15 juli was het zo ver. Op deze dag was ook mijn diploma uitreiking. Ik had er niet op gerekend dat ik er bij kon zijn, maar toch hoopte ik dat heel graag. En ik was er bij… En hoe… Deze dag zal ik nooit meer vergeten! 

Om half vier stond ik in de bad kamer met mijn badjas aan te bellen met mijn tante, totdat ik mijn slijm prop verloor. Ik keek naar beneden en zag rood en doorzichtig slijm op de grond liggen (sorry voor de details) ik zei tegen me tante dat ik nodig naar de wc moest en daarom moest ophangen. Ik belde mijn moeder en daarna mijn verloskundige. Het betekende niet zo veel, het kon nog twee dagen duren. Ik gebruikte een maand verbandje en ging verder met mijn bezigheden.

Niet veel later voelde ik een soort steek in mijn onderbuik. Eentje die ik nog niet eerder had gevoeld. Het duurde nog geen 10 sec maar pijn deed het wel. 15 min later het zelfde gevoel. Het was nu ongeveer 16.15 uur, “nee hè, niet nu” dacht ik. “Ik wil naar de uitreiking. Ik moet naar de uitreiking. 4 uur volhouden baby! 4 uurtjes dat moet lukken” dacht ik.

En ja dat lukte, af en toe deed het erg pijn maar ik kon de weeën nog rustig weg ademen, ik had controle over de pijn. Ik vertelde mijn ouders niets want ik wilde te graag naar mijn uitreiking. Ik focuste op het klaar maken, krulde mijn haren en deed mijn make up. Ik hield mezelf goed bezig. 19.15 uur werd ik opgehaald door mijn moeder en oma, ik zat ongemakkelijk in de auto en het ging nog steeds goed. De weeën kwamen onregelmatig en duurde niet lang.

Eenmaal aangekomen op school zag ik verbaasde gezichten, want wie had gedacht dat ik aanwezig zou zijn. Natuurlijk werden er ook grapjes gemaakt. Het was moeilijk om niet te zeggen dat ik last had van mijn buik. Op dat moment wist ik ook niet zeker of het wel echt weeën waren, en ik wilde ook geen “aansteller” zijn of de indruk geven dat ik het voor de aandacht zou zeggen. Om 20.00 begon de uitreiking en werd mijn klas op alfabetische volgorde naar voren gehaald om ons diploma te tekenen. Vanwege mijn achternaam zat ik bij de laatste drie. Ik pinkte een traantje weg bij het verhaaltje wat mijn mentrix over mij vertelde en zette 6x mijn handtekening. Yess, diploma in de pocket. Ik stond op, poseerde nog voor wat foto’s en liep het lokaal uit. Beneden in de hal/kantine was gelegenheid voor een hapje en drankje en gezellige babbels.

Terwijl ik met mijn ouders richting de trap liep vertelde ik mijn vader dat ik pijn in mijn buik had. Hij keek me aan en zag meteen dat ik serieus was en echt pijn had. Mijn vader begon meteen te haasten “oke, snel foto maken dan kunnen we gaan. Huphup opschieten, Ro ga ff klaar staan”. Ik werd er gewoon zenuwachtig van en vertelde hem rustig aan te doen, als ik het niet meer aankon zou ik het echt wel aangeven. Me vader lichtte mijn moeder in en ondertussen werden de foto’s gemaakt. Niet lang daarna liep ik het gebouw uit, ik haalde de auto niet meer. Lopen ging moeizaam omdat al mijn kracht naar de weeën gingen. Me vader trok een sprintje naar de auto (thanks pap) terwijl ik diep ademhalend op de stoep stond te wachten (nog net niet puffend).

In de auto ging het eigenlijk al beter, ik zat ongemakkelijk maar ik kon nog prima lachen. Ik voelde de adrenaline opkomen. Ik werd blij, eindelijk was het zo ver… Ik werd zenuwachtig vanwege de spanning, en nieuwsgierig… Niet alleen naar de baby, ook naar de bevalling zelf, naar de nieuwe ervaring. Wat stond mij te wachten? Ik had geen idee, ja natuurlijk, ik zou moeder worden. En daar had ik me goed op voorbereid, maar hoe? Op die vraag kon ik mij niet voorbereiden. In de auto werd nog even snel een filmpje gemaakt ter herinnering. Vanaf hier ging alles heel snel..

21:15 uur ongeveer was ik thuis, en dat terwijl 20:42 nog een filmpje is gemaakt dat mijn docent een praatje over me houd terwijl ik klaar zit om mijn diploma te ondertekenen. Ik belde de verloskundige, mijn weeën kwamen nu elke 3 minuten maar ze duurde maar 30 seconden. Niet lang genoeg, maar wel regelmatig dus belde ik toch om het te melden. De verloskundige vertelde mij twee paracetamol en een warme douche, over een uur moest ik terug bellen met een update. Een douche? Daar had ik geen zin in. Een paracetamol? Ja, die ging er wel in. Dit uur ging voorbij terwijl mijn vader mij bezig hield met foto’s en video’s van mijn zus en schoonbroer vanuit Thailand. Ondertussen was mijn moeder er ook, dit uur ging eigenlijk heel goed. Ik kon nog prima functioneren en mee doen met de gesprekken.

Maar niet voor lang, want hoewel ik aftelde tot 22:15 uur om nog een keer te bellen werden mijn weeën heftiger. Zo heftig dat mijn moeder belde. Ik weet nog dat terwijl zij aan het bellen was ik rug weeën kreeg, wauw wat zijn die heftig zeg. Alsof me onderrug in brand stond terwijl er een paar messen in staken. Menstruatiepijn? Nee totaal net, al leken mijn vorige weeën daar wel op. Me moeder hing op en gaf tegen druk op mijn onderrug om het wat te verlichten. Over een hafuur zou de verloskundige er zijn. Gelukkig, en opnieuw begon ik af te tellen.

Tegen de tijd dat de verloskundige er was, functioneerde ik minder.. Ik zei haar flauwtjes gedag want de weeën kwamen zo vlot achter elkaar dat ik me alleen nog maar daarop kon focussen. Terwijl zij mijn slaapkamer gereed maakte braken mijn vliezen, wat serieus voelt als een ballon met warm water wat tussen je benen knapt. De verloskundige kwam kijken en vroeg of ik pers weeën had.. Mijn antwoord? ”Euhm, hoe weet ik dat?”
”Heb je het gevoel dat je moet poepen?” Antwoordde ze. Ik zei van niet en ze ging weer naar de slaapkamer (ik zat in de huiskamer). Terwijl zei weg liep begreep ik wat ze bedoelde en zonder dat ik besefte wat ik eigenlijk zei riep ik ”Ik moet poepen!” Ik moest niet echt peopen, maar zo voelde een perswee dus wel. Onder begeleiding van mijn vader en verloskundige liep ik naar de slaapkamer. Ik had volledige ontsluiting en persweeën. Ik mocht dus meteen beginnen met persen. Dit was rond 23:00 uur.

Deze weeën zijn in vergelijking met de andere wat fijner, omdat je het gevoel hebt dat je er ook wat tegen doet. Eerlijk gezegd is dit voor mij allemaal een beetje een grote waas. Dus dit word een minder gedetailleerd verhaal, sowieso natuurlijk al omdat dit ook het meest persoonlijk is, maar vooral omdat ik het niet meer goed weet. Nu achteraf wil ik eigenlijk zeggen dat het snel en makkelijk ging, maar op dat moment vond ik dat absoluut niet. Ik weet nog dat ik door het inspannen tussendoor mijn lichaam echt moest ontspannen, met mijn benen was dat moeilijk, ik trok ze steeds op tijdens het persen maar ik kon ze niet languit neerleggen, dat deed pijn en ik had zelf niet de kracht om ze rechtop in de lucht te houden terwijl ze op die manier wel konden ontspannen, dus had de verloskundige een been vast in de lucht en mijn moeder ook. Klinkt raar, maar dat was een enorme verlichting. Ik heb denk ik elke spier gebruikt tijdens het persen. Want ik deed kin op mijn borst (af en toe vergat ik dit en dan ondersteunde mijn moeder mijn hoofd) ik trok me benen zo ver mogelijk op, terwijl ik mijn voeten met zolen op elkaar vasthield met mijn handen en naar me gezicht toe trok. Ja, rare houding, maar het werkte voor mij. Tussendoor had ik ook het idee dat ik aan het poepen was, en ik kon het niet laten om te vragen. Maar dit was niet het geval. Al had ik het serieus wat voor mij gevonden, hahaha.

Sommige momenten was ik bang en ik vond het vooral gewoon heel spannend. Vooral omdat Romin in het vruchtwater had gepoept, ik weet niet meer hoelaat maar opgegeven moment zei mijn verloskundige dat het binnen 15 minuten geboren moest worden anders moesten we alsnog naar het ziekenhuis. Toen vond ik het heel eng.. Gelukkig was dit niet nodig want 23:53 is Roming geboren, en blijkbaar was dat binnen het kwartier. Tijdens de laatste pers hoorde ik mijn moeder ”Ro, ro, kijk dan, doe je ogen open!” En daar was hij dan, super cliché, maar echt, dít moment maakt alles goed. Alles is dan meteen perfect. Hij lag heerlijk op mijn buik terwijl de rest van de bevalling nog door ging (placenta en controle en etc. Ik kreeg een prik tegen bloedverlies en heb mijn placenta ook nog gezien. Dit is allemaal nog waziger dan de bevalling zelf omdat ik alleen maar bezig was met het mooie ventje op mijn buik). Romin 1 dag oud ⇓.dag1

Is het monster in me naar boven gekomen? Ik zelf vind dat ik aardig netjes ben geweest, ik heb beide ouders twee keer gecorrigeerd, iets feller dan mijn bedoeling was. Sorry mam en pap ♥. En nog een extra sorry voor mijn moeder aangezien zij nog een aantal dagen last had van haar hand en pols omdat ik daar in heb geknepen tijdens het persen. Maar vooral een hele special dankjewel voor mijn beide ouders, en verloskundige, en kraamhulp die ongeveer 23:30 uur ook arriveerde. Ik heb ze allemaal nodig gehad!

Bijdeze, mijn verhaal over de bevalling, bijna 1600 woorden.. Sorry, haha. Ik kan wel zeggen dat ik een droombevalling heb gehad, ookal laat ik het makkelijk klinken, dat was het zeker niet. Ik heb zeker geschreeuwd en gegild. Ik ga niet liegen, het doet pijn en het is heftig. Maar mindsetting is echt 50% van het werk. Voor de mannen die dit lezen, wij vrouwen zijn ook heel stoer. Een bevalling is een top sport, een soort marathon. Ik heb nog een week lang spierpijn gehad in mijn rug, armen en benen. En dan nog herstel van de bevalling zelf..

Inmiddels is mijn kanjer al 5 weken oud, maar wilde dit toch nog met jullie delen!
Voel je vrij om vragen te stellen 🙂
XOXO♥

Advertenties

Een gedachte over “De bevalling

Vertel wat jij ervan vind..

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s